บทที่ 95 ตอนที่ 18 (3)

“คงงั้นครับ” ปณัยว่าพลางยิ้มอ่อนๆ คราวนี้ดูคล้ายเด็กชายคนเก่าแต่สายตาผู้เป็นแม่ยังจับจ้อง

“ปณัยมีอะไรหรือเปล่า แม่เห็นมาขลุกอยู่นี่สี่ห้าวันแล้วนะ ไม่ห่วงเมียห่วงลูกเลยหรือไง ทิ้งบ้านมาได้ยังไง ป่านนี้สองคนนั่นห่วงเราแย่ งานการอีกล่ะ” ปณัยนิ่งไป และผู้เป็นแม่ที่การเคลื่อนไหวเนือยลงกว่าเดิมมากก็ถอนห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ